REVIEW: Mud

Header

Matthew McConaughy, absoluut niet mijn ding. Correctie: Matthew McConaughy in romcoms, niet mijn ding. Want eigenlijk doet hij het als ruige outlaw wel heel erg goed. Als zogenaamde ‘knappe’ man doet Matthew het niet zo voor me. Hij kan zijn shirt zo vaak uittrekken als hij wil in films als How To Loose a Guy in 10 Days en The Wedding Planner, maar leuker ga ik hem er niet door vinden. Laat hem echter een paar keer lekker door de modder rollen, geef hem een verbod op de douche en laat iemand een halve tand uit zijn gebit slaan, en Matthew komt (wat mij betreft) een stuk beter uit de verf. Want tja, zo ziet zijn karakter er nou eenmaal uit in de film Mud.

De film gaat over twee tieners uit Arkansas, Ellis en Neckbone, die op een eiland in de Mississippi een boot in een boom vinden. Al gauw ontmoeten ze  de bewoner van de boot, Mud. Hij is terug gekomen naar zijn geboortestreek om zijn vriendin Juniper te onmoeten en samen te vluchten: Mud wordt namelijk gezocht door de politie en een stel bounty-hunters, omdat hij een ex-vriend van Juniper heeft vermoord (al vindt hij zelf dat hij hiervoor goede redenen had: de beste man had ervoor gezorgd dat Juniper onvruchtbaar was geworden). Net in de pubertijd en helemaal geobsedeerd door het idee van ware liefde (en oké, het avontuur spreekt ze ook aan), besluiten Ellis en Neck Mud te helpen. Al gauw komen ze erachter dat de situatie gevaarlijker is dan ze aanvankelijk hadden gedacht, maar kunnen ze nog terug?

Mud 2

Het mooiste aan deze film is absoluut de omgeving waarin de film opgenomen is en de manier waarop deze in beeld is gebracht: de beelden van de oevers van de Mississippi in het Amerikaanse Arkansas. Regisseur Jeff Nichols is in deze streek opgegroeid en dat is te zien. Het lijkt me echt helemaal niks om daar te wonen, ik bedoel maar: wonen in een kleine gemeenschap rondom een rivier, op een woonboot, met alleen een supermarkt in de buurt? Nee, niks voor mij. En toch dacht ik tijdens de film een paar keer: “Ach, zo erg is het helemaal niet.” En ja, dat kwam puur door de mooie shots van de omgeving.

Mud 3

Naast de mooie shots, is ook het acteerwerk in de film enorm goed. Matthew McConaughy lijkt voor de rol van de ruige, maar charismatische Mud gemaakt, Reese Witherspoon heeft als Juniper weliswaar een wat kleinere bijrol, maar speelt deze goed (in ieder geval beter dan ik van haar gewend ben) en de jonge acteurs die Ellis en Neck op zich nemen (Tye Sheridan en Jacob Lofland) doen niet onder voor de al meer gevestigde namen in de film.

Als we het toch over de goede punten van de film hebben: de motieven. Alle scènes in de film – hoe vreemd ze soms ook lijken in de grote lijnen van het verhaal – voegen iets toe en hebben betekenis. De mogelijke scheiding van de ouders van Ellis, Ellis’ ‘verkering’ met het oudere meisje May Pearl en de liefde tussen Mud en Juniper lijken op het eerste gezicht niets met elkaar te maken te hebben, maar dragen allemaal bij aan de vernieling van Ellis’ naïeve opvatting van de ware liefde. Mud is een verhaal over volwassen worden, over het leren dat niet alles een happy end krijgt.

Mud

Ook het motief van het vaderfiguur speelt een grote rol in deze film: Neck heeft geen ouders en wordt opgevoed door zijn oom; Ellis heeft wel een vader, maar deze faalt op sommige momenten in het vader-zijn; Mud, die geen vader heeft maar tegelijkertijd wel een soort van vaderfiguur wordt voor de twee jongens. Alle kleine verhaallijnen in het verhaal dragen toe aan de boodschap die de film wil overbrengen. Alles in deze film klópt, en ja, dat vind ik heel knap.

Waar wel rekening mee moet worden gehouden, is dat dit een complex verhaal is. De film gaat over liefde, maar het is geen liefdesverhaal. De film bevat actie, maar het is geen actiefilm. De film gaat over volwassen worden, maar bevat  ook weer veel andere aspecten. Hierdoor vond ik het soms moeilijk om grip te krijgen op het verhaal. Na afloop voelde ik me eerst even ‘onvoldaan’. Dit gevoel ging wel gedeeltelijk weg toen ik over de film ging nadenken en wat meer over de film las, want de film zit wel echt heel goed in elkaar. En toch, ik mis iets. Wat het precies is weet ik niet, de film heeft genoeg diepte, maar sleept me op de een of andere manier gewoon niet mee. Het gevoel was er niet helemaal.  Daarnaast zitten er een paar scènes in de film die wat mij betreft overbodig (en voorspelbaar) zijn, zoals de scène met de slangenbeet op het eind. Op zo’n moment lijkt het alsof er éven een heldhaftig momentje in wordt gegooid om Mud als ‘de held’ te zetten. Dat vind ik jammer, want het is absoluut niet nodig, maar het doet verder niet veel af aan de film.

Mud is zeker een aanrader, maar wat mij betreft geen must-see. Tenzij je van een halfnaakte Matthew McConaughy houdt, want ja, ook in deze film gaat zijn shirt weer uit!

Advertenties

6 gedachtes over “REVIEW: Mud

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s