REVIEW: The Butler.

 

Ja! Een review over een niet-kerstfilm! Het kan nog! Afgelopen week keek ik The Butler, een verhaal dat losjes is gebaseerd op het verhaal van de in 2010 gestorven Eugene Allen – een zwarte butler die in het Witte Huis voor lange tijd (van de regeerperiode van Eisenhower tot Reagan) als bediende werkte. In de film – waar het personage Cecil Gaines heet – zien we hoe het deze man verging. We zien hoe hij als kind op een plantage werkt, hoe hij zich opwerkt tot hoofdbediende in het Witte Huis en hoe hij uiteindelijk zijn stem op Obama uitbrengt. Mijn interesse was eigenlijk al snel gewekt, al had ik een heel andere film verwacht dan die ik uiteindelijk kreeg te zien.

Wat had ik verwacht? Nou, ik dacht dat The Butler zou gaan over een butler, die jarenlang de verschillende presidenten in het Witte Huis heeft gediend en die natuurlijk bovenop alle schandalen zou zitten. Schandalen van de presidenten enzo (denk aan Kennedy en Marilyn Monroe bijvoorbeeld). Beetje naïef misschien, en ik weet ook niet hoe ik er bij kwam, want The Butler kent namelijk een heel ander hoofdthema: de emancipatie van de zwarte bevolking in de Verenigde Staten. In een thema als dit dient Cecil, als zwarte bediende voor een hele rij aan witte presidenten, natuurlijk als een perfect hoofdpersonage. In deze functie komt Cecil telkens weer in aanraking met de manier waarop de Amerikaanse presidenten omgaan met de rassenongelijkheid. Ook in Cecil’s thuissituatie ontkomt hij niet aan dit onderwerp: zijn zoon Louis sluit zich aan bij een burgerrechtenbeweging, terwijl zijn andere zoon zich juist aanmeldt bij het leger om naar Vietnam te gaan. Vooral Louis, die niet snapt dat zijn vader niet inziet dat hij nog altijd een ‘house nigger’ is en ook niet snapt dat zijn vader überhaupt wil werken voor de belangrijke blanke machthebber, brengt grote problemen met zich mee. Cecil snapt op zijn beurt niet waarom Louis in godsnaam op een rebelse wijze wil strijden voor gelijke rechten.

Een grote valkuil van deze film is natuurlijk de alom bekende American Dream: het verhaal van een jongen zonder kansen, die zich opwerkt naar de top. Geen wonder dat de film het zo goed doet bij het publiek. Het gaat hier natuurlijk om een waargebeurd verhaal, maar ik denk zeker dat het hier en daar (en voornamelijk op het eind) ietwat is aangedikt. Regisseur Lee Daniels gaat naar mijn mening iéts te ver, dramt deze boodschap (“werk hard, dan kom je er wel”) net iets te ver door en zoekt het sentiment net iets te veel op. Naar mijn mening was de film een stuk sterker geweest als deze boodschap een stuk subtieler zou zijn.

Maar, eigenlijk is dit wel mijn enige kritiekpunt op deze film! De casting is echt ontzettend goed. Forest Whitaker speelt de rol van Cecil ontzettend goed en geloofwaardig. Op de momenten waar Cecil als butler zijn mond moet houden, maar zijn mening zo ontzettend graag zou willen verkondigen, zie je het gevecht in de man zelf. Wanneer een acteur zoiets kan, zo ingetogen spelen, maar toch zo’n grote kracht tonen, vind ik dat echt heel knap. Ook Oprah Winfrey, die de rol van Cecil’s vrouw op zich neemt, doet het heel erg goed. Ik wist persoonlijk niet eens dat ze meer kon dan presenteren, maar acteren kan ze duidelijk ook! Binnen een paar minuten was ik vergeten dat ik naar Oprah, de talkshowhost aan het kijken was.

Ondanks dat de film niet heel subtiel is in zijn boodschap, denk ik wel dat het een goed beeld geeft van de strijd om gelijke rechten. Natuurlijk ben ik geen expert op dit gebied, en zal de film hier en daar vast iets hebben aangedikt of juist hebben genegeerd, maar toch denk ik dat het de film goed lukt te laten zien hoe een gezin om zou kunnen zijn gegaan met deze strijd. En ja, eigenlijk is het ook wel heel mooi om te zien hoe de maatschappij vanaf  het jaar 1957 – het jaar waarin Cecil wordt aangenomen – is veranderd.

Ja, eigenlijk vind ik deze film wel een aanrader! The Butler heeft een goede cast en vertelt een duidelijk en goed verhaal zonder al te veel poespas. Alleen jammer dat het heel duidelijk is dat de regisseur op je emoties probeert te spelen. Dat doet iéts af van het verhaal, maar ach. Zo erg is dat nou ook weer niet!

© Foto’s: 1 – 2 – 34

Advertenties

Een gedachte over “REVIEW: The Butler.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s